“Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι μετανάστες!...
...Δεν έχουμε τη δική μας ψυχή.
Έχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους..."
Την ίδια ώρα που οι κυβερνητικοί βιολιτζήδες και οι συν αυτοίς παίζουν
την «Ωδή στη Χαρά» σε χαρούμενους τόνους, τη στιγμή που τα κρατικά
ταμεία ξεχειλίζουν από πρωτογενή και δευτερογενή πλεονάσματα και οι
τηλεοπτικοί και έντυποι "παπαγάλοι" διαπραγματεύονται αισιόδοξα το τέλος
της οικονομικής κρίσης, χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν τέλος στη ζωή τους,
έκαναν τα παγκάκια των δρόμων καταφύγιο της άστεγης νύχτας τους, είδαν
τους κόπους και τα όνειρά τους να γίνονται συντρίμμια μέσα σε μια στιγμή
ή έφυγαν μακριά, αναζητώντας την ελπίδα και την αξιοπρέπεια στη ζωή
τους. Ανεργία, καχυποψία, εχθρότητα, θυμός και αγανάκτηση και
βουτηγμένοι όλοι στο πολιτικό ψέμα.



















