Με αλμυρές σπιτικές πίτες !
Κατάλαβα ότι έχω δημιουργήσει σημαντικές εμπειρίες από φαγητά που κατέχουν μόνιμη θέση στις παιδικές μνήμες όταν τα παιδιά μου αρνήθηκαν να φάνε μια όχι τόσο καταπληκτική τυρόπιτα γιατί δεν είχα ασχοληθεί να ανοίξω δικό μου φύλλο
Δεν την έφαγαν καθόλου, μια ολόκληρη πίτα με εξαιρετική φέτα, λίγα από τα αγαπημένα μου τυριά, αυγά και ένα μυστικό συστατικό: ελάχιστη κρέμα γάλακτος. «Χωρίς το φύλλο σου απλώς δεν ήταν καλή», μου είπαν και τα δύο παιδιά μου. Τα κακόμαθα ή τα έμαθα να τρώνε σωστά και να εκτιμούν το σπιτικό φαγητό; Το δεύτερο, σίγουρα.
Οι αλμυρές πίτες είναι πράγματι από τα φαγητά που μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω, με σπιτικό φύλλο, και είναι ακριβώς ό,τι πρέπει για μια κρύα ημέρα αλλά και η τέλεια αντίθεση προς τις γιορτινές υπερβολές.
Τον Δεκέμβριο μαγειρεύω πολλά πλούσια φαγητά, κάστανα με κάθε τρόπο, μπακλαβά, δίπλες, κουραμπιέδες και άλλα. Τα τυριά, η κρέμα και το βούτυρο μπαινοβγαίνουν στο ψυγείο μου με ανησυχητική ταχύτητα. Μετά έρχεται ο Ιανουάριος, οπότε είναι καιρός για περικοπές, για να είμαστε απλοί και λιτοί. Απλό δεν σημαίνει και βαρετό και οι αλμυρές πίτες, που συνδυάζουν τρυφερή, αλμυρή κρούστα με χορταστική γέμιση, ταιριάζουν ιδανικά. Οι επιλογές για πίτες είναι αμέτρητες.
Υπάρχει μια συνταγή για κάθε διάθεση και όρεξη. Μόνο στην ελληνική κουζίνα καταγράφονται εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες αλμυρές πίτες (τυρόπιτες, χορτόπιτες, κρεατόπιτες κ.ά.) με αμέτρητες παραλλαγές. Βέβαια, η παράδοση της αλμυρής πίτας δεν ανήκει μόνο στην Ελλάδα. Οι Βρετανοί τρώνε την πολυαγαπημένη τους πίτα με κρέας και συκώτι, ένα κλασικό πιάτο της βρετανικής παμπ. Στις ΗΠΑ οι Νεοεγγλέζοι λατρεύουν τις κρεμώδεις κοτόπιτες. Στην Καραϊβική οι κρεατόπιτες με μοσχάρι και κάρι πωλούνται σε κάθε δρόμο. Στην Ινδία τα samosas, μικρές πικάντικες πίτες με λαχανικά, είναι αγαπημένο σνακ. Οι Τούρκοι έχουν τα burek, οι Αργεντινοί τα empanadas. Οι Ιταλοί έχουν τα calzones, αμαρτωλή απόλαυση από μοτσαρέλα, ρικότα ή άλλη γέμιση σε ζυμάρι, τηγανητά ή ψητά.
Δεν την έφαγαν καθόλου, μια ολόκληρη πίτα με εξαιρετική φέτα, λίγα από τα αγαπημένα μου τυριά, αυγά και ένα μυστικό συστατικό: ελάχιστη κρέμα γάλακτος. «Χωρίς το φύλλο σου απλώς δεν ήταν καλή», μου είπαν και τα δύο παιδιά μου. Τα κακόμαθα ή τα έμαθα να τρώνε σωστά και να εκτιμούν το σπιτικό φαγητό; Το δεύτερο, σίγουρα.
Οι αλμυρές πίτες είναι πράγματι από τα φαγητά που μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω, με σπιτικό φύλλο, και είναι ακριβώς ό,τι πρέπει για μια κρύα ημέρα αλλά και η τέλεια αντίθεση προς τις γιορτινές υπερβολές.
Τον Δεκέμβριο μαγειρεύω πολλά πλούσια φαγητά, κάστανα με κάθε τρόπο, μπακλαβά, δίπλες, κουραμπιέδες και άλλα. Τα τυριά, η κρέμα και το βούτυρο μπαινοβγαίνουν στο ψυγείο μου με ανησυχητική ταχύτητα. Μετά έρχεται ο Ιανουάριος, οπότε είναι καιρός για περικοπές, για να είμαστε απλοί και λιτοί. Απλό δεν σημαίνει και βαρετό και οι αλμυρές πίτες, που συνδυάζουν τρυφερή, αλμυρή κρούστα με χορταστική γέμιση, ταιριάζουν ιδανικά. Οι επιλογές για πίτες είναι αμέτρητες.
Υπάρχει μια συνταγή για κάθε διάθεση και όρεξη. Μόνο στην ελληνική κουζίνα καταγράφονται εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες αλμυρές πίτες (τυρόπιτες, χορτόπιτες, κρεατόπιτες κ.ά.) με αμέτρητες παραλλαγές. Βέβαια, η παράδοση της αλμυρής πίτας δεν ανήκει μόνο στην Ελλάδα. Οι Βρετανοί τρώνε την πολυαγαπημένη τους πίτα με κρέας και συκώτι, ένα κλασικό πιάτο της βρετανικής παμπ. Στις ΗΠΑ οι Νεοεγγλέζοι λατρεύουν τις κρεμώδεις κοτόπιτες. Στην Καραϊβική οι κρεατόπιτες με μοσχάρι και κάρι πωλούνται σε κάθε δρόμο. Στην Ινδία τα samosas, μικρές πικάντικες πίτες με λαχανικά, είναι αγαπημένο σνακ. Οι Τούρκοι έχουν τα burek, οι Αργεντινοί τα empanadas. Οι Ιταλοί έχουν τα calzones, αμαρτωλή απόλαυση από μοτσαρέλα, ρικότα ή άλλη γέμιση σε ζυμάρι, τηγανητά ή ψητά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου