Ακούω συχνά την ατάκα:

«Κράτος δικαίου»... 

Τι είναι αλήθεια κράτος δικαίου;
 Πώς το εισπράττει ο πολίτης όταν το ακούει καθημερινά από: τους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς, τους βουλευτές, τους δημάρχους και όλους όσους ασκούν εξουσία;
Φαντασία διαθέτω, αρκετή, θα έλεγα. Έτσι λοιπόν καταπιάνομαι να το μεταφράσω έτσι όπως εγώ το εισπράττω απ΄ όταν ενηλικιώθηκα. Αρχίζω με την εποχή που η νιότη έβλεπε μπροστά της ένα δρόμο γεμάτο ανοίγματα και ευκαιρίες. Να βρεις δουλειά, να φτιάξεις καριέρα ανάλογα με τα προσόντα σου, να μεγαλώσεις τα παιδιά σου ανέμελη σε σχέση με την παιδεία τους, την υγεία τους, την περίθαλψη τους.
Για να βρεις δουλειά, έπρεπε να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη, που έλεγε και ένας πρόσφατα αποτυχημένος άρχοντας, αυτός που φώναζε πως λεφτά υπάρχουν... Όσο για την περιβόητη παιδεία, υγεία ή την οποιαδήποτε στοιχειώδη περίθαλψη; Μια τσέπη που να γεννάει λεφτά, χρειαζόταν, χρειάζεται και θα χρειάζεται. Η περιβόητη δωρεάν παιδεία ήταν και είναι ένας μύθος. Μια ουτοπία, μια κατάσταση που παίζει στα στόματα των ασκούντων εξουσία. Την ξεστομίζουν, γελώντας μέσα από τα μουστάκια τους.
Φροντιστήρια! Η παιδεία είναι στα φροντιστήρια. Οι ξένες γλώσσες που πρέπει να μάθουμε, στα φροντιστήρια κι αυτές.
Η δημόσια υγεία; Άλλος ένας μύθος. Δεν υπάρχει, καλά δεν γίνεσαι άμα δεν γλιστρήσεις το φακελάκι στην τσέπη του επιστήμονα. Αυτού που ορκίστηκε στον Ιπποκράτη...
Τι είναι λοιπόν το κράτος δικαίου; Τι εννοούν όλοι αυτοί που το ξεστομίζουν καθημερινά και ξεδιάντροπα, αφού έχουν μάθει να μας πουλάνε λέξεις και όνειρα;
Μια ουτοπία είναι... Το πραγματικό κράτος δικαίου, έχει παιδιά ευγενικά, διαβασμένα, ήρεμα. Και όχι πως φταίνε τα παιδιά. Όχι. Μες την ανασφάλεια μεγαλώνουν. Την εισπράττουν πρώτα από το σπίτι τους, εκεί όπου οι γονείς τους ψάχνουν τις λύσεις καθημερινά. Μια ανασφάλεια που τα παιδιά την αντιμετωπίζουν στη συνέχεια, αν και ασυνείδητα μέχρι να μεγαλώσουν, από τα αδιάφορα βλέμματα των καθηγητών τους στα δημόσια σχολεία.
Αργότερα, θα τη συνειδητοποιήσουν κιόλας. Όταν θα αγχώνονται γι΄ αυτές τις αστείες, άδικες και αναποτελεσματικές επιλεγόμενες πανελλήνιες. Αν αποτύχουν, θλίβονται δίχως στην ουσία να ξέρουν το γιατί. Αν επιτύχουν; Λίγα χρόνια αργότερα θα καταλήξουν στην ίδια θλίψη των αποτυχόντων. Γιατί; Επειδή το κράτος δικαίου είναι δυο λέξεις κούφιες, δυο λέξεις που ξεδιάντροπα ξεστομίζουν αυτοί που θα έπρεπε να είναι εδώ και χρόνια κλεισμένοι στα σπίτια τους για να μην τους λυντσάρουν. Όσο για τους δημοσιογράφους που την έχουν κάνει ψωμοτύρι στο γυαλί ανησυχώντας τάχα για την ανυπαρξία του κράτους δικαίου, καλά θα κάνουν να ξεφύγουν από το σταριλίκι και να πιάσουν μολύβι και χαρτί για να αρχίζουν να γράφουν.

πηγή:  Ιωάννα Νοταρά