Γιατί δεν:

Πρέπει.??

Να φοβόμαστε....

Τον θάνατο εμείς οι 70+

Σύμφωνα με τον Επίκουρο «Ουδέν προς ημάς ο θάνατος» δηλαδή ο θάνατος δεν έχει καμία σχέση μαζί μας, οπότε δεν πρέπει να μας τρομάζει. Μετά τον θάνατο δεν έχουμε καμία αίσθηση, ούτε νιώθουμε λύπη ή πίκρα γι αυτό και δεν πρέπει να τον φοβόμαστε, εξάλλου όταν είμαστε παρόντες ο θάνατος απουσιάζει και όταν αυτός έρθει εμείς έχουμε φύγει,

Δεν πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο εμείς που περάσαμε τα εβδομήντα.

Όχι από αδιαφορία. Από πληρότητα.

Υπήρξαμε τυχεροί.

Ζήσαμε εποχές που δεν διαβάζονται απλώς στα βιβλία Ιστορίας — τις ζήσαμε στο πετσί μας.

Τη μετεμφυλιακή Ελλάδα του αστυφύλακα και του χωροφύλακα. Την αποστασία του 1965 στην παιδική μας ηλικία.

Τη σκοτεινή επταετία των συνταγματαρχών.

Και αργότερα, τη μεγάλη πολιτική και κοινωνική τομή της Μεταπολίτευσης, με κορυφαία στιγμή την πορεία του Ανδρέα Παπανδρέου, του τελευταίου ηγέτη που άλλαξε ουσιαστικά τον κοινωνικό χάρτη της χώρας.

Δεν ζήσαμε μόνο γεγονότα — ζήσαμε ζωή.

Σπουδάσαμε αυτό που αγαπούσαμε, όχι απλώς αυτό που «είχε επαγγελματική αποκατάσταση».

Δουλέψαμε σκληρά.

Ερωτευτήκαμε βαθιά.

Χορτάσαμε έρωτα και σεξ χωρίς ενοχές και οδηγίες χρήσης.

Κάναμε παιδιά. Κάναμε εγγόνια.

Αδειάσαμε βιβλιοθήκες — όχι για να περνά η ώρα, αλλά γιατί το διάβασμα ήταν ο τρόπος να αναπνέουμε.

Ένα βιβλίο δεν ήταν χόμπι· ήταν ανάγκη.

Ο κόσμος κατακτιόταν με σκέψη, όχι με scroll.

Τα αποκτήσαμε όλα όχι επειδή μας χαρίστηκαν, αλλά επειδή η ζωή τότε — με όλα τα λάθη και τις αδικίες της — επέτρεπε ακόμη την ελπίδα.

Και η σημερινή γενιά;

Μεγαλώνει σε λάθος εποχή.

Όχι επειδή είναι «χειρότερη». Αλλά επειδή της στέρησαν τον χρόνο, τη σταθερότητα και την προοπτική.

Ακολουθεί σπουδές και επιστήμες, αλλά δεν προλαβαίνει να ζήσει σε βάθος.

Δεν μαθαίνει Ιστορία — όχι από τεμπελιά, αλλά γιατί το σχολείο και η κοινωνία τη μετέτρεψαν σε εξεταστικό μηχανισμό.

Η εργασία είναι επισφαλής, κακοπληρωμένη ή ανύπαρκτη.

Τα χρήματα δεν φτάνουν ούτε για οικογένεια ούτε, συχνά, ούτε για αξιοπρεπή αυτοσυντήρηση.

Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι έφυγαν στο εξωτερικό.

Όχι από περιέργεια — από ανάγκη.

Και μαζί τους φεύγει ένα κομμάτι της χώρας.

Η Ελλάδα γερνά, αδειάζει, μικραίνει.

Οι δημογραφικές προβλέψεις — όσο κι αν αμφισβητούνται — δείχνουν μια αδιαμφισβήτητη τάση: λιγότεροι άνθρωποι, λιγότερη παραγωγή, λιγότερη συνέχεια.

Και το πιο ανησυχητικό: καμία συλλογική αγωνία, καμία σοβαρή στρατηγική.

Στο κενό αυτό εμφανίζονται κατά καιρούς «σωτήρες».

Συνωμοσιολόγοι, μεσσίες, εύκολες απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα.

Υποσχέσεις χωρίς σχέδιο, θυμός χωρίς προοπτική.

Από τις αυτοανακηρυγμένες Ιωάννες της Λωραίνης της επικαιρότητας μέχρι τους επαγγελματίες παραμυθάδες της πολιτικής σκηνής, όλοι καταλήγουν το ίδιο: μια μεγάλη φούσκα που σκάει πάνω στην πραγματικότητα.

Κι εμείς;

Εμείς δεν φοβόμαστε τον θάνατο.

Γιατί ζήσαμε.

Γιατί αγαπήσαμε.

Γιατί καταλάβαμε ότι η ζωή δεν μετριέται μόνο σε χρόνια, αλλά σε ένταση, μνήμη και νόημα.

Ο φόβος δεν ανήκει σε εμάς.

Ανήκει σε μια κοινωνία που δεν ξέρει πια πού πάει!

Καλή χρονιά.

Και — όσο μπορούμε ακόμη — ας μην ξεχνάμε.