Σύγκριση :

 Μαρίας Καρυστιανού

– Μάγδας Φύσσα 

Δύο στάσεις ζωής!

Η ηθική φιγούρα από την μία,η πολιτικοποίηση και η εκμετάλλευση του πόνου από την άλλη!

1. Σχέση με την πολιτική

Η Μάγδα Φύσσα επέλεξε συνειδητά να μη μετατρέψει τον πόνο της σε πολιτική καριέρα ή κομματικό φορέα. Παρέμεινε μια ηθική φιγούρα μνήμης και αγώνα για δικαιοσύνη.

Αντίθετα, η Μαρία Καρυστιανού, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι κινείται προς μια ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ του πόνου, με ρητορική που παρουσιάζεται ως «απολίτικη», αλλά στην πράξη οδηγεί σε κομματική συγκρότηση.

2. Χρήση του ανθρώπινου πόνου

Η Φύσσα δεν «επένδυσε» πολιτικά στον θάνατο του γιου της. Δεν μίλησε ποτέ εξ ονόματος «του λαού», ούτε διεκδίκησε πολιτική νομιμοποίηση.

Στην περίπτωση της Καρυστιανού, μπορεί να ασκηθεί κριτική ότι ο συλλογικός πόνος εργαλειοποιείται για πολιτική επιρροή, κάτι που γεννά εύλογα ερωτήματα.

3. Στάση απέναντι στον διχασμό

Η Μάγδα Φύσσα έγινε στόχος ακροδεξιών επιθέσεων ακριβώς επειδή δεν χαρίστηκε και δεν λειτούργησε ως «ουδέτερη».

Η ρητορική της «απολιτίκ» στάσης, όταν οδηγεί σε πολιτικό φορέα, συνήθως είναι παραπλανητική και ευνοεί συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο αυτόν της δεξιάς!

4. Ηθικός συμβολισμός

Η Φύσσα συμβολίζει τη σιωπηλή αξιοπρέπεια και τη δικαιοσύνη χωρίς προσωπικό όφελος.

Η Καρυστιανού συμβολίζει τη μετάβαση από το πένθος στην πολιτική ισχύ, κάτι που δεν είναι αυτονόητα θεμιτό.

«Ο ανθρώπινος πόνος δεν είναι από μόνος του πολιτική πρόταση. Η Μάγδα Φύσσα το απέδειξε μένοντας έξω από κόμματα και αξιώματα, πληρώνοντας μάλιστα το τίμημα από την ακροδεξιά. Όταν ο πόνος γίνεται όχημα πολιτικής συγκρότησης, τότε δικαιούμαστε – και οφείλουμε – να ασκούμε κριτική.»

Πηγή: Γιάννης Μελάς