Των Εβδομήντα

 Η Μελαγχολία

Και η Ευτυχία

Του «έως τώρα»

Κάπου εκεί, στη στροφή των εξήντα, η ζωή αλλάζει χρώμα.

Δεν είναι πια φωτεινή και θορυβώδης όπως στα νιάτα, ούτε έχει το πείσμα και την δραστήριότητα των σαράντα.

Είναι ήρεμη, σαν φθινοπωρινό απόγευμα.

Ο ήλιος χαμηλώνει, μα το φως του είναι πιο ζεστό, πιο σιγανό, πιο αληθινό.

Η μελαγχολία στα εξήντα δεν είναι σκοτεινή, είναι βελούδινη σαν παλιό κρασί, πικρίζει μα σε ζεσταίνει. Αναπολείς τους φίλους που χάθηκαν, τα όνειρα που έμειναν στο προσχέδιο, τις αποφάσεις που πήρες ή δεν τόλμησες να πάρεις. Δεν θρηνείς για το χρόνο, αλλά τον συλλογίζεσαι σαν ένα παλιό γνωστό που έφυγε χωρίς αντίο.

Το σώμα κουβαλάει πια αρκετές αποσκευές του χρόνου: ρυτίδες στο πρόσωπο, γόνατα που δεν αντέχουν, νύχτες που δεν υπάρχει ύπνος όπως παλιά. Μα η ψυχή… η ψυχή γίνεται πιο καθαρή. Ξέρει πια τι έχει σημασία και τι όχι. Ξέρει να σωπαίνει, να συγχωρεί, να περιμένει.

Και μέσα σ’ αυτή τη βουβή ωριμότητα, ανθίζει μια παράξενη, σχεδόν απρόσμενη ευτυχία. Η ευτυχία του να έχεις ζήσει. Του να έχεις αγαπήσει, ακόμα κι αν πληγώθηκες. Του να έχεις δώσει, ακόμα κι αν δεν σου το ανταπέδωσαν. Του να έχεις αντέξει, ακόμα κι όταν δεν πίστευες ότι θα τα καταφέρεις.

Στα εξήντα, δεν κυνηγάς πια την κορυφή, στέκεσαι και κοιτάς το μονοπάτι και λες: «Ήμουν εδώ. Πέρασα. Άφησα σημάδια. Άκουσα τη ζωή να με φωνάζει με τ’ όνομά μου.»

Μπορεί να μην ήταν όλα τέλεια, μα είναι δικά σου, τα έζησες και το γεγονός ότι στέκεσαι ακόμα όρθιος με τη καρδιά σου πολλές φορές θεραπευμένη, αλλά ανοιχτή είναι νίκη. Είναι ευλογία.