Μια κυβέρνηση:

Χωρίς

Όρια.???

Και μια αντιπολίτευση

Χωρίς ύπαρξη.??

Η Ρρόσφατη τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού, πριν από τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στη σύγχρονη πολιτική σκέψη: ότι πριν από κάθε διπλωματική συνάντηση ο πρωθυπουργός θα πρέπει να ρωτά τον λαό. Ίσως μάλιστα να συγκαλείται και η Εκκλησία του Δήμου, όπως στην αρχαία Αθήνα.

Να ανεβαίνει ο πρωθυπουργός στην Πνύκα, να παρουσιάζει την ατζέντα Ερντογάν και να ψηφίζουμε δια βοής αν εγκρίνουμε τη χειραψία. Και μετά τη συνάντηση, φυσικά, νέο δημοψήφισμα: ήταν σωστό το χαμόγελο; ήταν αρκετά σφιχτή η χειραψία; ή μήπως έπρεπε να συνοφρυωθεί περισσότερο; Εναλλακτικά, θα μπορούσε να στηθεί και τηλεοπτική ψηφοφορία, με επιτροπή σοφών και SMS στο τέλος.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι η γραφικότητα της πρότασης. Το πρόβλημα είναι ότι τέτοιες τοποθετήσεις βρίσκουν ακροατήριο. Γιατί τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποδεικνύει ότι μπορεί να αντέχει σχεδόν τα πάντα: υποκλοπές, έγκλημα των Τεμπών, κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης, εξωτερική πολιτική σε επίπεδο πρωτοφανούς αδυναμίας από το 1974. Και όμως τίποτα δεν την κλονίζει ουσιαστικά, όχι επειδή όλα αυτά ήταν ασήμαντα, αλλά επειδή απέναντί της δεν υπάρχει πολιτικός αντίπαλος.

Η Νέα Δημοκρατία δεν κυβερνά επειδή πείθει, κυβερνά επειδή δεν υπάρχει ποιος να την αντικαταστήσει. Στον χώρο της κεντροαριστεράς εξελίσσεται ένα θλιβερό θέαμα: πολιτικοί νάνοι χωρίς βάθος, χωρίς στρατηγική και χωρίς κοινωνική αναφορά συναγωνίζονται απλώς για τη δεύτερη θέση, όχι για να κυβερνήσουν αλλά για να επιβιώσουν. Χωρίς όραμα, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς νέα πρόσωπα, μόνο ανακύκλωση των ίδιων φθαρμένων μηχανισμών που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και στην απαξίωση της πολιτικής.

Η σημερινή πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι νίκη, είναι σύμπτωμα: σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δεν βρίσκει πού να στραφεί και μιας αντιπολίτευσης που δεν τολμά να αναμετρηθεί ούτε με το παρελθόν της ούτε με το παρόν. Η μόνη πραγματική ελπίδα βρίσκεται μετά το 2027, στη δημιουργία μιας νέας μεγάλης κεντροαριστεράς που θα έχει το θάρρος να κόψει κάθε δεσμό με τα γνωστά πρόσωπα της τελευταίας δεκαπενταετίας, γιατί χωρίς ρήξη με το παλιό πολιτικό προσωπικό η Ελλάδα δεν θα αλλάξει κυβέρνηση – θα αλλάζει απλώς διαχειριστές της ίδιας παρακμής.

Πηγή:Giannis Melas