Τίτλος:

 Γίνεται .??

Αφήγημα-

Η Κεντρώα

Δημοκρατία του Μητσοτάκη

Στην Ελλάδα η πολιτική συχνά δεν είναι αυτό που δηλώνει αλλά αυτό που αποκαλύπτει η πράξη. Κι εκεί φαίνεται η αντίφαση. Από τη μία η εικόνα της μετριοπάθειας, από την άλλη επιλογές προσώπων και λόγου που κάθε άλλο παρά ουδέτερες είναι.

Ο Άδωνις δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Η διαδρομή, οι παλαιότερες τοποθετήσεις και ο τρόπος που πολιτεύεται δεν είναι μυστικό. Το περιστατικό της Νίκαιας απλώς λειτούργησε σαν μεγεθυντικός φακός: πριν καν αποσαφηνιστούν τα γεγονότα, στήθηκε μια δραματική αφήγηση, μια σύγκρουση, μια πολιτική ένταση που κάλυψε την ουσία. Γιατί στην πραγματικότητα το θέμα δεν ήταν ποτέ μόνο τι έγινε σε έναν διάδρομο νοσοκομείου, αλλά πώς μετατρέπεται κάθε γεγονός σε πολιτικό θέαμα.

Και δεν είναι μόνος.

Όταν σε καίριες θέσεις βρίσκονται πρόσωπα όπως ο Πλεύρης και ο Βορίδης, τότε η συζήτηση δεν αφορά πια μεμονωμένα περιστατικά αλλά πολιτική κατεύθυνση.

Δεν μπορείς να καταγγέλλεις τα «άκρα» ως απειλή και ταυτόχρονα να τα ενσωματώνεις στον πυρήνα της εξουσίας.

Δεν γίνεται να επικαλείσαι τον κεντρώο χώρο ως ταυτότητα και να στηρίζεσαι σε πολιτικούς που έχουν πολιτική διαδρομή πολύ πιο δεξιά από αυτόν.

Εδώ γεννιέται η κατηγορία της υποκρισίας. Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται από τις δηλώσεις αποκλεισμών αλλά από τις επιλογές συνεργασιών. Το να λες ότι δεν θα συνεργαστείς με την ακροδεξιά ενώ κυβερνάς μαζί της στην πράξη, απλώς με διαφορετική κομματική ταμπέλα, δεν είναι πολιτική γραμμή — είναι επικοινωνιακή διαχείριση.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ένα πρόσωπο ούτε μια τηλεοπτική αντιπαράθεση. Είναι αν η κοινωνία θα αρκεστεί στην εικόνα ή θα κρίνει τη συνολική πραγματικότητα.

Γιατί τελικά η πολιτική αξιοπιστία δεν μετριέται σε συνεντεύξεις· μετριέται στις επιλογές που γίνονται

όταν σβήνουν τα φώτα.