Από το 2ο

  Συνέδριο .??

Tου ΝΟΦ

Στην Συμφωνία

Των Πρεσπών:

Η προδοσία της αριστεράς είναι διαχρονική.

Όπως ίσως σας είναι γνωστό, η προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, για την οποία η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σία Αναγνωστοπούλου είχε πει στην βουλή, πως «Τελειώνουμε σήμερα ό,τι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ», υπογράφηκε στο χωριό Ψαράδες, που βρίσκεται στις Πρέσπες. Η επιλογή των Ψαράδων για την υπογραφή της συμφωνίας, δεν ήταν καθόλου τυχαία, καθώς εκεί, σαν σήμερα, το 1949, διεξήχθη το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ. Ας δούμε, όμως, τι ήταν το ΝΟΦ και πως συνδέεται με το ΕΑΜ. Στα τέλη του 1943, κατόπιν συμφωνίας ΚΚΕ και ΚΚ Γιουγκοσλαβίας, ιδρύθηκε το Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Славјаномакедонски Народно Ослободителен Фронт - СНОФ), στα ελληνικά ΣΝΟΦ, που ήταν το ΕΑΜ των σλαβόφωνων και δραστηριοποιήθηκε στην Δυτική Μακεδονία. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Τίτο, Τέμπο, ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ Γ. Σιάντος συμφώνησε πως στους «Μακεδόνες» πρέπει να λέγεται ότι ο αγώνας τους γίνεται για την «απελευθέρωση» της «Μακεδονίας του Αιγαίου» και την ενσωμάτωσή της στην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ωστόσο, το 1944, κατόπιν εντολής της Μόσχας, το ΚΚΕ στήριξε την κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γ. Παπανδρέου. Επειδή, λοιπόν, η αυτονομιστική προπαγάνδα του ΣΝΟΦ έφερνε το ΚΚΕ σε δύσκολη θέση, αναγκάστηκε να το διαλύσει. Τότε, περίπου 25.000 σλαβόφωνοι, κατέφυγαν στα Σκόπια. Εκεί ίδρυσαν νέα οργάνωση, το Народно Ослободителен Фронт - HOΦ, στα ελληνικά ΝΟΦ, με σκοπό την «απελευθέρωση» της «Μακεδονίας του Αιγαίου». Μετά από συμφωνία ΚΚΕ - Τίτο, στις 16/10/1946, για παραχώρηση της Μακεδονίας μας στην Γιουγκοσλαβία, οι ένοπλοι του ΝΟΦ επανήλθαν στην Ελλάδα και εντάχθηκαν στον ΔΣΕ. Για να προλάβω κάποιους αριστερούς που θα αμφισβητήσουν το αντάλλαγμα της συμφωνίας με τον Τίτο, τους παραπέμπω στα Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ, που αναφέρουν τα εξής: «Απο τις πρώτες μέρες της ανόδου του στην εξουσία, ο Τίτο έβαλε σαν σκοπό του την προσάρτηση και των άλλων Μακεδονιών στη Γιουγκοσλαβία, άρχισε να φωνάζει Θεσσαλονίκη-Κοζάνη». Επίσης, το ΚΚΕ γνώριζε πολύ καλά τι ήταν το ΝΟΦ και ποιες ήταν οι προθέσεις αυτών που το κατηύθυναν. Σύμφωνα, λοιπόν, με το «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1939-1949»: «Το ΝΟΦ εντασσόταν στο σχεδιασμό της ηγεσίας της Γιουγκοσλαβίας να προωθήσει την επιδίωξη της ενιαίας Μακεδονίας, ως τμήματος της Γιουγκοσλαβίας». Τα δύσκολα για το ΚΚΕ, άρχισαν τον Ιούνιο του 1948, με την οριστική ρήξη Στάλιν-Τίτο. Όμως, το ΚΚΕ, προφανώς σε συνεννόηση με την Μόσχα, απέφυγε να στραφεί κατά του Τίτο, γιατί από την Γιουγκοσλαβία ελάμβανε την μερίδα του λέοντος της ξένης βοήθειας και οι «Σλαβομακεδόνες» ήταν πλειοψηφία στον ΔΣΕ. Στις 30-31 Ιανουαρίου 1949, συνήλθε η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, η οποία επέμεινε στην θέση για αποκοπή της Μακεδονίας από τον εθνικό κορμό: «Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποχτήσει». Έτσι, στις 25-26 Μαρτίου, στους Ψαράδες των Πρεσπών, διεξήχθη -με την αιγίδα του ΚΚΕ και παρόντος του Ζαχαριάδη- το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ, με τη συμμετοχή 700 αντιπροσώπων. Η απόφαση του Συνεδρίου ήταν η εξής: «Οι νέες προγραμματικές αρχές του ΝΟΦ είναι ο προαιώνιος πόθος του λαού μας: Ένωση της Μακεδονίας σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο, ισότιμο μακεδονικό κράτος, που είναι η δικαίωση των πολύχρονων αιματηρών αγώνων του». Βέβαια, τον Αύγουστο του 1949, οι αριστεροί ευτυχώς ηττήθηκαν, χωρίς να καταφέρουν να παραχωρήσουν τα εδάφη της Μακεδονίας μας. Όμως, στους σύγχρονους καιρούς, οι πολιτικοί τους απόγονοι (υπό την μορφή του ΣΥΡΙΖΑ), πήραν την ρεβάνς στο ίδιο ακριβώς μέρος. Εδάφη δεν μπορούσαν να παραδώσουν, παρέδωσαν όμως αυτό που μπορούσαν: το ιερό όνομα της Μακεδονίας μας. Ολοκληρώνοντας έτσι, «ό,τι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ»! Πηγή: Σπ. Σφέτας, «Ανεπιθύμητοι σύμμαχοι και ανεξέλεγκτοι αντίπαλοι: οι σχέσεις ΚΚΕ και NOF στη διάρκεια του εμφυλίου (1946-1949)».