Η Κεντροαριστερά :

Μπροστά .!

Σε μια δύσκολη .??

Πραγματικότητα!!

Ως γνωστόν, στις εσωκομματικές εκλογές στήριξα τον Χάρη Δούκα.

Ωστόσο, διαφωνώ με τη σημερινή τοποθέτησή του περί προεκλογικών συνομιλιών με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Κατά την άποψή μου, ένα τέτοιο εγχείρημα είναι ανέφικτο στην παρούσα συγκυρία!

Το ΠΑΣΟΚ όφειλε να έχει κάνει τις απαραίτητες πολιτικές κινήσεις πριν από έναν χρόνο, αν πράγματι επιθυμούσε να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για μια ευρύτερη ανασύνθεση του χώρου. Σήμερα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να επανεμφανιστεί ως παράγοντας λύσης, παρότι πολλοί θεωρούν ότι οι επιλογές της προηγούμενης περιόδου συνέβαλαν καθοριστικά στη διάλυση και τον κατακερματισμό της αποκαλούμενης ελληνικής.... αριστεράς.

Ο ίδιος, άλλωστε, έχει δηλώσει ότι δεν συνεργάζεται με κανέναν. Πώς, λοιπόν, μπορεί το ΠΑΣΟΚ να ανοίγει δημόσια συζήτηση για προεκλογικές συνομιλίες μαζί του; Και με ποια λογική; Με τη σκέψη ότι, αν η Νέα Δημοκρατία δεν συγκέντρωνε ένα ισχυρό εκλογικό ποσοστό, θα μπορούσε να συγκροτηθεί ένα κοινό μέτωπο ΠΑΣΟΚ και κόμματος Τσίπρα απέναντί της;

Θεωρητικά, ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να εξεταστεί μόνο μετά τις εκλογές και μόνο εφόσον οι αριθμοί το επέτρεπαν. Δεν θα απαιτούσε καμία προεκλογική συμφωνία ή διαπραγμάτευση. Ακόμη κι έτσι, όμως, θα προέκυπτε αμέσως το κρίσιμο ερώτημα: με ποιον επικεφαλής;

Με τον Αλέξη Τσίπρα, κατά τη γνώμη μου, το εγχείρημα θα ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία. Με τον Νίκο Ανδρουλάκη, επίσης δύσκολα θα μπορούσε να συγκεντρώσει την απαραίτητη δυναμική. Η επιλογή ενός τρίτου προσώπου φαντάζει εξίσου ανεδαφική, καθώς ο χρόνος μεταξύ πρώτης και δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης δεν επαρκεί για τη δημιουργία νέας ηγετικής φυσιογνωμίας με ευρεία αποδοχή.

Δεν πρόκειται για μια περίπτωση όπως οι δημοτικές εκλογές της Αθήνας, όπου ένα σχετικά άφθαρτο πρόσωπο της κεντροαριστεράς ο ΧΑΡΗΣ ΔΟΥΚΑΣ μπόρεσε μέσα σε μία εβδομάδα να πετύχει μια εντυπωσιακή ανατροπή. Οι εθνικές εκλογές λειτουργούν με εντελώς διαφορετικούς πολιτικούς και χρονικούς όρους.

Εκεί που έχουμε φτάσει σήμερα, το ΠΑΣΟΚ είναι υποχρεωμένο να κατέβει μόνο του και να διεκδικήσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να ονειρεύεται επιστροφή σε συνθήκες του 2015, όμως η πολιτική πραγματικότητα του 2026 είναι εντελώς διαφορετική. Οι πιθανότητες μιας εκλογικής ανατροπής υπέρ του είναι εξαιρετικά περιορισμένες.

Αν επιχειρούσε κανείς να τις περιγράψει παραστατικά, θα έλεγε ότι είναι περίπου όσες οι πιθανότητες να πέσει μετεωρίτης στην Αθήνα. Οι πιθανότητες μιας μακρόχρονης πολιτικής κυριαρχίας του είναι αντίστοιχες με τις πιθανότητες να στείλει η Αθήνα αστροναύτη στον Άρη. Όσο για τα σενάρια αυτοδυναμίας της Μαρίας Καριστιανού, μου θυμίζουν έναν εκκεντρικό μαθηματικό των νεανικών μου χρόνων, ο οποίος υποστήριζε με απόλυτη βεβαιότητα ότι είχε καταφέρει να τετραγωνίσει τον κύκλο.

Επειδή, όμως, η πολιτική δεν είναι χώρος ονειροπολήσεων αλλά χώρος συσχετισμών και πραγματικοτήτων, εκτιμώ ότι η χώρα οδεύει εκτός συγκλονιστικού απροόπτου προς μια νέα τετραετία της δεξιάς του Κυριάκου Μητσοτάκη

Όπως είπε δε η Ρένα Δούρου, ίσως μάλιστα να αποδειχθεί «ισοπεδωτική» για όλους τους Έλληνες!

Προχωρούμε, λοιπόν, με τα δεδομένα που υπάρχουν και όχι με εκείνα που θα θέλαμε να υπάρχουν. Σε βάθος χρόνου, οι σημερινοί πρωταγωνιστές πιθανότατα δεν θα βρίσκονται στο προσκήνιο. Τότε ίσως, μέσα από τις στάχτες των σημερινών αδιεξόδων, δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη συγκρότηση μιας πραγματικά μεγάλης, σύγχρονης και πλειοψηφικής κεντροαριστεράς με επικεφαλής κανέναν εκ των σημερινών πρωταγωνιστών!

Μέχρι τότε, απαιτείται ρεαλισμός, υπομονή και καθαρή πολιτική σκέψη.