Όταν βλέπεις:

Την Καταιγίδα.??

Και Επιλέγεις

Να κοιτάζεις αλλού !

Για εμάς που σταθήκαμε δίπλα στο ΠΑΣΟΚ από το 1974, τα συναισθήματα δεν περιγράφονται εύκολα. Είναι μια βαριά μίξη θλίψης, απογοήτευσης και οργής. Όχι γιατί οι εκλογικές ήττες είναι κάτι πρωτόγνωρο.

Τις ζήσαμε. Τις αντέξαμε. Το ΠΑΣΟΚ πάντοτε έβρισκε τη δύναμη να ξανασηκωθεί.

Σήμερα, όμως, συμβαίνει κάτι πολύ διαφορετικό.

Με όλα όσα έχουν προηγηθεί στο πολιτικό σκηνικό, με τα αδιέξοδα των αντιπάλων του, το ΠΑΣΟΚ δεν θα έπρεπε να δίνει μάχη για τη δεύτερη ή την τρίτη θέση. Θα έπρεπε ήδη να αποτελεί τον μεγάλο πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Η συγκυρία του άνοιξε μια ιστορική ευκαιρία. Κι όμως, αυτή η ευκαιρία χάνεται μπροστά στα μάτια όλων.

Το γιατί δεν αποτελεί μυστήριο. Το γνωρίζουν οι πάντες. Το γνωρίζουν όσοι βρίσκονται στις οργανώσεις. Το γνωρίζουν τα στελέχη. Το γνωρίζουν οι απλοί ψηφοφόροι. Και, πάνω απ' όλους, το γνωρίζουν εκείνοι που κρατούν σήμερα το τιμόνι της παράταξης.

Τίποτε από όσα έπρεπε να γίνουν δεν έγινε την ώρα που έπρεπε. Οι λάθος επιλογές βαφτίστηκαν στρατηγική. Οι προειδοποιήσεις αγνοήθηκαν. Οι φωνές αγωνίας αντιμετωπίστηκαν ως εσωστρέφεια. Και όσοι επισήμαιναν τον κίνδυνο αντιμετωπίστηκαν περίπου ως ενοχλητικοί.

Κάποτε λέγαμε πως βρισκόμαστε στο «παρά πέντε». Δυστυχώς, δεν είμαστε πια εκεί. Το ρολόι έχει δείξει «και πέντε». Και αυτό δεν είναι πρόβλεψη. Είναι διαπίστωση.

Το πιο τραγικό, όμως, δεν είναι το αποτέλεσμα που διαφαίνεται. Το πιο τραγικό είναι ότι όσοι έχουν την ευθύνη γνωρίζουν πολύ καλά τι έρχεται. Βλέπουν την καταιγίδα. Αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο. Κι όμως επιλέγουν να μη συγκρουστούν με τον ίδιο τους τον εαυτό, να μη διορθώσουν την πορεία, να μη λάβουν τις δύσκολες αποφάσεις. Προτιμούν τη σιωπή. Και η σιωπή, όταν κατέχεις την ευθύνη, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή.

Η ιστορία δεν συγχωρεί όσους είχαν τον χρόνο να αποτρέψουν μια ήττα και δεν το έκαναν. Πολύ περισσότερο δεν συγχωρεί εκείνους που γνώριζαν και αδιαφόρησαν.

Εμείς, οι παλιοί του 1974, δεν ζητήσαμε ποτέ αξιώματα, διορισμούς ή καρέκλες. Δεν αποκτήσαμε πολιτική καριέρα μέσα από το ΠΑΣΟΚ. Δώσαμε μόνο πίστη, χρόνο και ψυχή. Υπερασπιστήκαμε την παράταξη στις ένδοξες στιγμές της, αλλά κυρίως στα δύσκολα, όταν πολλοί έσπευσαν να αλλάξουν στρατόπεδο.

Γι' αυτό πονάει ακόμη περισσότερο η σημερινή εικόνα. Γιατί βλέπουμε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την παράταξη όχι ως ιστορική παρακαταθήκη αλλά ως προσωπικό εφαλτήριο. Δεν τους απασχολεί τόσο η πορεία του ΠΑΣΟΚ όσο η δική τους επόμενη ημέρα. Το προσωπικό πλασάρισμα φαίνεται να υπερισχύει της συλλογικής ευθύνης!

Κάποιοι θα πουν ότι η ιστορία θα κρίνει. Ναι, θα κρίνει. Αλλά τότε θα είναι αργά για το ΠΑΣΟΚ. Οι ευθύνες, όμως, δεν θα σβήσουν. Έχουν πρόσωπα. Έχουν αποφάσεις. Έχουν συγκεκριμένες επιλογές. Και όσο κι αν αποφεύγονται οι λέξεις, όλοι γνωρίζουν πού βρίσκονται.

Το ΠΑΣΟΚ δεν κινδυνεύει από τους αντιπάλους του. Κινδυνεύει όταν εκείνοι που έχουν την ευθύνη αρνούνται να ακούσουν την κοινωνία, αρνούνται να ακούσουν ακόμη και τους δικούς του ανθρώπους.

Για εμάς που ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι το 1974, η πίκρα δεν είναι προσωπική. Είναι ιστορική. Γιατί βλέπουμε μια μεγάλη παράταξη να χάνει μια ακόμη ευκαιρία, όχι επειδή δεν μπορούσε να την κερδίσει, αλλά επειδή εκείνοι που όφειλαν να τη διεκδικήσουν δεν τόλμησαν.

Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι σήμερα κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν, θα είναι το πιο βαρύ φορτίο που θα κουβαλούν απέναντι στην ιστορία της Δημοκρατικής Παράταξης

Giannis Melas :