ΠΟΛΛΑ

ΤΑ ΛΕΦΤΑ ..??

ΓΙΑ ΝΑ ΣΧΩΡΕΘΟΎΝ.

ΤΑ ΑΠΟΘΑΜΕΝΑ ΤΟΥΣ ?

Η ιστορία που θα διηγηθώ κυκλοφορεί επ’ εσχάτοις στα πολιτικοδημοσιογραφικά γραφεία – εγώ την άκουσα προχθές το μεσημέρι στο Κολωνάκι, στον απόηχο της σκληρής, σκληρότατης, επίθεσης του ΠΑΣΟΚ προσωπικά στον «εντιμότερο» στο χιλιοστό πρόεδρο Τσίπρα. Ως αποτέλεσμα της ανακοίνωσης του κόμματος ΕΛΑΣ στο πρόβλημα της υπερχρέωσης του ΠΑΣΟΚ έναντι των τραπεζών.

Τη μεταφέρω όπως την άκουσα λοιπόν, παραλείποντας φυσικά διευθύνσεις και ονόματα – όσοι εμπλέκονται όμως σίγουρα θα καταλάβουν ότι αυτούς εννοώ…

Νεότευκτο κόμμα με ελάχιστες ή και καθόλου αναφορές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση προσπαθεί να μαζέψει κόσμο. Απευθύνεται σε πολλούς και διάφορους, απευθύνεται και σε αρχηγό της αντιπολίτευσης δήμου της Αττικής, προσκείμενο στο ΠΑΣΟΚ. Τον καλούν σε συνάντηση, του προτείνουν να ενταχθεί στον κεντρικό κομματικό μηχανισμό, και μάλιστα ως επαγγελματικό στέλεχος. Ο άλλος απαντάει ότι διαθέτει μια καλή δουλειά, υψηλόβαθμη θέση σε μεγάλη εταιρεία εισαγωγής αυτοκινήτων, αμείβεται με έναν πολύ καλό μισθό, του έχει παραχωρηθεί έως και «εταιρικό» αυτοκίνητο, απολαμβάνει άδειες, μπόνους και τα ρέστα, και ως εκ τούτου δεν βλέπει τον λόγο να τα θυσιάσει όλα αυτά προς χάριν ενός κόμματος.

Η απάντηση τον ξαφνιάζει, έως και τον αποδιοργανώνει: το κόμμα έχει τη δυνατότητα να του παράσχει όσα και η εταιρεία, μισθό ίδιου επιπέδου, γραφείο, τα πάντα!

– Και αυτοκίνητο; ρωτάει δειλά το στέλεχος.

– Φυσικά και αυτοκίνητο!!!

Αυτή ήταν και η λάθος απάντηση. Ο άνθρωπος τρομαγμένος (και αηδιασμένος) ζήτησε προσχηματικά μερικές ημέρες προθεσμία «για να το σκεφτεί» και επέστρεψε δηλώνοντάς τους (τηλεφωνικά δε) ότι δεν ενδιαφέρεται…

Είναι πολλά τα λεφτά

Περίπτωση δεύτερη: υψηλόβαθμο στέλεχος εταιρείας logistics δέχεται ανάλογη πρόταση με εκείνη που περιγράφω προηγουμένως. Από το ίδιο κόμμα. Πάλι για τον ίδιο σκοπό. Να ενισχύσει με την παρουσία του, την εμπειρία και τις γνώσεις του τον τομέα μεταφορών του νέου κόμματος. Αρχικά αρνείται. Δεν έχει εμπιστοσύνη στην προσφορά, ήτοι ότι θα αμείβεται από το κόμμα με τα ίδια χρήματα και θα έχει και τις ίδιες παροχές που απολαμβάνει ως στέλεχος της μεταφορικής. Λίγες ώρες μετά την αποχώρηση του «συνδέσμου» που έφερε την κομματική πρόταση, το στέλεχος καλείται «στη διοίκηση» της εταιρείας. Εκεί ακούει έκπληκτος τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της επιχείρησης να του δηλώνει ότι είναι ελεύθερος να ενταχθεί στο νέο κόμμα και οι αποδοχές του, όπως και τα συμπαρομαρτούντα, θα εξακολουθούν να βαρύνουν την εταιρεία! Επιπροσθέτως δε, αν για κάποιο λόγο αποφασίσει να αποχωρήσει από το κόμμα, «η θέση του θα τον περιμένει πάντα εκεί»!

Αν μιλάμε για «χορηγίες», αυτή ασφαλώς είναι από τις καλές, νομίζω. Αλλά και ενδεικτική της κατάστασης του νέου κόμματος – στελεχώνεται με όρους αγοράς, την ώρα που οι άλλοι ψάχνουν με το… ντουφέκι στελέχη. Κανένα πρόβλημα, ειδικά όταν είναι πολλά τα λεφτά…

Το μεγάλο ξεπούλημα…

Το νομοσχέδιο του υπουργείου Πολιτισμού για τη σύσταση εταιρείας η οποία θα εκμεταλλεύεται οικονομικά τους χώρους πολιτιστικού ενδιαφέροντος της χώρας ψηφίστηκε μεσοβδόμαδα. Αρα, λογικά, από Δευτέρα ξεκινάει το… ξεπούλημα των αρχαιολογικών χώρων. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι… ουρές άρχισαν ήδη να σχηματίζονται έξω από αρχαιολογικούς χώρους, κάστρα, εκκλησίες, μουσεία κ.λπ. από υποψήφιους αγοραστές προκειμένου να αγοράσουν (φυσικά, όσο όσο) τον πολιτιστικό πλούτο της Ελλάδας. Διότι τι επενδυτής μπορεί να λογίζεσαι στη διεθνή κάστα των επενδυτών, άμα δεν έχεις στην κατοχή σου, μαζί με τα 2.364 ακίνητα που διαθέτεις, και ένα… κάστρο, που λέει ο λόγος! Ή τα ερείπια ενός αρχαίου οικισμού.

Τίποτα δεν είσαι, οπότε καλώς και στριμώχνεσαι στην ουρά να αγοράσεις κι εσύ το κατιτίς σου, τώρα που ξεπουλιέται ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός σε τιμή ευκαιρίας, ελέω Μενδώνη!

Γελάτε; Μη γελάτε καθόλου. Στη χώρα όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα, ένας συρφετός φασίζουσας συνδικαλιστικής αλαζονείας και εχθροπάθειας, διαγνωσμένης αγραμματοσύνης, ακραίου λαϊκισμού, τυφλού αντιπολιτευτικού μένους (κατά της Μενδώνη) και ψεκασμένης άρνησης της πραγματικότητας χορεύει τις τελευταίες ημέρες, έξαλλα, πυρρίχιους γύρω από τη λογική και τον ρεαλισμό.

…και η πραγματικότητα

Ποια είναι η λογική και ποιος ο ρεαλισμός σε σχέση με αυτό που ψηφίστηκε από τη Βουλή την περασμένη Τρίτη; Οτι ο πολιτισμός μπορεί να αποφέρει οικονομικά οφέλη για τον ίδιο αλλά και για το κράτος. Οτι η συντήρηση όλου αυτού του πλούτου που διαθέτει η χώρα είναι εξαιρετικά κοστοβόρα, ότι διαρκώς αυξάνεται και κάποια στιγμή το κράτος θα φτάσει στο σημείο να ασχολείται με τα απολύτως απαραίτητα. Κι όμως, σε όλο τον κόσμο, εκεί που η λογική συμβαδίζει με την πραγματικότητα και την ορθή αξιολόγηση, ο πολιτισμός αποδίδει τα αναγκαία κεφάλαια για να συντηρηθούν μνημεία, να προχωρήσει η μελέτη επ’ αυτών, να τεκμηριωθούν τα ευρήματα μιας ανασκαφικής έρευνας, να γίνουν αναλύσεις, να πληρωθεί κόσμος, να…, να…

Το δήθεν επιχείρημα, ότι από μια εκδήλωση η οποία θα αποφέρει χρήματα θα προσβληθεί ο πολιτισμός, η ιστορία του τόπου και τα ιερά και όσια της πατρίδας, είναι μια αναχρονιστική αντίληψη, η οποία στα χέρια των επιτήδειων εμφανίζεται ως «ξεπούλημα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς».

Για να το ξεκαθαρίσουμε, το μόνο που κινδυνεύει από τον φορέα για την εκμετάλλευση των πολιτιστικών χώρων είναι να χάσει μια χούφτα μίζερων εμμονικών συνδικαλιστών της απολιθωμένης Αριστεράς, που έχουν προηγούμενα με την υπουργό Λίνα Μενδώνη (επειδή τόλμησε να τους εκδιώξει από ένα υπέροχο νεοκλασικό που κατείχαν στην οδό Ερμού, δίπλα στον Κεραμεικό), το βασικό τους αντικείμενο να την αντιπολιτευθούν. Γιατί όταν λειτουργήσει ο φορέας, όλοι εμείς οι υπόλοιποι θα καταλάβουμε πόσο εκτός τόπου και χρόνου ήταν όλα όσα διακινούσαν περί «ξεπουλήματος».

Το παράδειγμα της Αιγύπτου

Κι επειδή εμένα δεν μου αρέσει να μιλάω στον αέρα, αλλά με παραδείγματα, σε αντίθεση με τον ισοπεδωτικό λαϊκισμό των συνδικαλιστικών δεινοσαύρων, ας ρίξουμε μια ματιά στο τι γίνεται αλλού. Ας πούμε, τι γίνεται στην Αίγυπτο, με τον τεράστιο πολιτισμό και τα συγκλονιστικά μνημειώδη κατάλοιπα του πολιτισμού των αρχαίων Αιγυπτίων.

Το υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων της χώρας, λοιπόν, ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ τη διοργάνωση εκδηλώσεων μπροστά στη Μεγάλη Σφίγγα και την Πυραμίδα του Χέοπα. Στο πλαίσιο αυτό, έχουν πραγματοποιηθεί εκεί γάμοι, εταιρικές δεξιώσεις, δείπνα οργανωμένα από εταιρείες ή πρόσωπα, επιδείξεις μόδας και φυσικά συναυλίες!!!

Το ίδιο ισχύει, και μάλιστα πιο διευρυμένα (γιατί στη Σφίγγα τα άτομα δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα 150 – έγινε πρόσφατα ένας τέτοιος γάμος εκεί), στα μνημεία του Λούξορ με τα τεράστια αγάλματα των φαραώ. Φυσικά με κόστος για τους διοργανωτές. Που μπορεί να κυμαίνεται από μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ έως και εκατομμύρια.

Ακούσατε εσείς ποτέ ότι έπειτα από μια τέτοια εκδήλωση ξεπουλήθηκαν η Σφίγγα ή οι πυραμίδες ή τα μνημεία του Καρνάκ; Οχι προφανώς, γιατί κάτι τέτοιο δεν συνέβη, και ούτε θα συμβεί ποτέ.

Η παρακαταθήκη του Μπανιά

Το βιβλίο που δέχτηκα τελευταία μαζί με μια θερμή αφιέρωση επιγράφεται «Λόγος ύπαρξης» και πρόκειται για την παρακαταθήκη που άφησε μια ευγενική μορφή της ανανεωτικής Αριστεράς, ο Γιάννης Μπανιάς. Πρόκειται για έκδοση του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, τόπου καταγωγής του Μπανιά, και επί της ουσίας για μια συλλογή άρθρων, συνεντεύξεων καθώς και κειμένων και αναλύσεων για την πολιτική διαδρομή του ιστορικού στελέχους, την οποία επιμελήθηκε ο συνάδελφος και συμπατριώτης μου Αρης Ραβανός. Στις 200 σελίδες του βιβλίου μπορεί κανείς, μέσα από το υλικό που περιλαμβάνει, να διακρίνει το πάθος του Μπανιά για μια άλλη Αριστερά, ξεκομμένη από αγκυλώσεις και οπισθοδρομικές αντιλήψεις. Οπως και την αγωνία του να βρει κάποια στιγμή τον δρόμο της – ο ίδιος «έφυγε» από τη ζωή το 2012, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας…

Γιώργος Παπαχρήστος 

Giannis Melas