Πήγε

 Ο κ. Μητσοτάκης 

Στο Καστελόριζο 

Για να «κλείσει έναν κύκλο»

Όμως ο κύκλος αυτός άνοιξε με ευθύνη της παράταξής του.

Όταν η χώρα έδινε τη μεγάλη μάχη, βρέθηκε απέναντι.

Μιλά σήμερα για ενότητα, αλλά στις πιο κρίσιμες στιγμές για τον 

ελληνισμό ήταν εκκωφαντικά απών. 

Δεκαέξι χρόνια μετά, άραγε κατάλαβε;

Κατάλαβε την εθνική και γεωπολιτική σημασία του Καστελόριζου;

Κατάλαβε τις αγωνιώδεις στιγμές που έζησε τότε η Ελλάδα;

Ο κ. Μητσοτάκης πήγε στο Καστελόριζο για να «κλείσει έναν κύκλο».

Όμως ο κύκλος αυτός άνοιξε με ευθύνη της παράταξής του.

Όταν η χώρα έδινε τη μεγάλη μάχη, βρέθηκε απέναντι.

Μιλά σήμερα για ενότητα, αλλά στις πιο κρίσιμες στιγμές για τον ελληνισμό 

ήταν εκκωφαντικά απών. 

Δεκαέξι χρόνια μετά, άραγε κατάλαβε;

Κατάλαβε την εθνική και γεωπολιτική σημασία του Καστελόριζου;

Κατάλαβε τις αγωνιώδεις στιγμές που έζησε τότε η Ελλάδα;

Που έφερε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, πρόταξε το εθνικό συμφέρον 

και ανέλαβε το τεράστιο πολιτικό βάρος εξαιρετικά δύσκολων 

αποφάσεων. Αγωνίστηκε και διασφάλισε τη μόνη διαθέσιμη 

λύση για να παραμείνει η χώρα όρθια.

Ενώ το κόμμα του κ. Μητσοτάκη συναγωνιζόταν τον ΣΥΡΙΖΑ 

του κ. Τσίπρα στις πλατείες του δήθεν αντιμνημονιακού μετώπου.

Σήμερα επαίρεται για μια Ελλάδα που ξέφυγε από τη δίνη των ελλειμμάτων.

Αλλά αναπαράγει τις ίδιες πρακτικές που μας οδήγησαν στην κρίση.

Δεν ήταν η εικόνα τότε του όμορφου πάντα Καστελόριζου που πίκρανε τους Έλληνες.

 Ήταν το έλλειμμα, το χρέος και η αναξιοπιστία της χώρας, που έφερε εξαρτήσεις 

και δεινά - τα οποία συνεχίζουν να πληρώνουν ακριβά για χάρη της ΝΔ και των λίγων ισχυρών.  

Δεν είναι η εικόνα του Καστελόριζου που πρέπει τώρα να ξεχαστεί. Πρέπει να παραμείνει έντονη για να θυμίζει ποιες πρακτικές και ποιες αντιλήψεις της ΝΔ, τότε και τώρα, πρέπει να αλλάξουν:

Ο πελατειασμός και η κοινωνική αδικία.

Η αδιαφάνεια και η διαφθορά.

Ο υπερσυγκεντρωτισμός της εξουσίας, η νομή και η ιδιοποίησή της.

Η κλεπτοκρατία και η ευνοιοκρατία υπέρ των λίγων.

Εκθέτουν ξανά τη χώρα σε κινδύνους.

Οικονομικούς και εθνικούς. 

Οι παθογένειες αυτές για να ξεριζωθούν απαιτούν πολιτικό

 θάρρος και πραγματική βούληση.

Η Νέα Δημοκρατία δεν τα είχε τότε.

Δεν τα έχει σήμερα.

Έναν κύκλο δεν τον κλείνεις με επικοινωνιακά τεχνάσματα. 

Τον κλείνεις αναλαμβάνοντας τις ευθύνες σου.

Η ιστορία δεν ξαναγράφεται.

Και οι ευθύνες δεν διαγράφονται.