Μακάρι

ο  Τραμπ

Να κάνει.??

Όσα κάνει βάσει ενός σχεδίου.

 Ένα σχέδιο, έστω κακό, είναι προτιμότερο από τους αυτοσχεδιασμούς. Και ο Τραμπ, ως γνωστόν, σε όλα τα μέτωπα αυτοσχεδιάζει. Ακόμα και οι τραμπικοί βρίσκονται σε προφανή αδυναμία να συνθέσουν αυτοί, εν ανάγκη και εκ των υστέρων, μια στρατηγική στις πολιτικές του ινδάλματός τους.

 Βέβαια, η αδυναμία του προς τον Πούτιν ήταν φανερή εδώ και καιρό και νομίζω πως οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους.

 Του χρωστά ακόμη για τη συμβολή του στην εκλογική του νίκη του 2016 και αναμφίβολα θέλγεται από τον τρόπο που κυβερνά. Υποθέτω πως αν μπορούσε, ο Τραμπ θα μετερχόταν παρόμοιες μεθόδους. 

Τον Ζελένσκι, όσο περνούσε ο καιρός και αυτός άντεχε, ο πλανητάρχης τον έβλεπε ως εμπόδιο στο μεγάλο ντιλάρισμα με τον Πούτιν. Δεν έκρυβε την αντιπάθειά του προς το πρόσωπό του και ό,τι αντιπροσώπευε. Η παιδεία του Αμερικανού προέδρου δεν του επιτρέπει να δει την κεντρική διακύβευση του ουκρανικού ζητήματος. Είναι η δυνατότητα ενός λαού να αποφασίζει κυριαρχικά για το μέλλον του. Υπάρχει και μια δεύτερη διακύβευση σε άμεση συνάρτηση με την πρώτη. Το απαραβίαστο των  συνόρων και η υποχρέωση του πολιτισμένου κόσμου να κάνει τη διάκριση μεταξύ αυτού που αμύνεται του πατρίου εδάφους και αυτού που το προσβάλλει. 

Οι διακυβεύσεις αυτές έχουν τρεις διαστάσεις. Μια ηθική, μια ιδεολογική και μια πολιτική. Ο Τραμπ, εκ της συγκροτήσεώς του, αδυνατεί να τις προσλάβει. Για αυτόν, το προέχον είναι ο Αμερικάνος πολίτης να φουλάρει το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου του με φθηνό καύσιμο. Τελεία, παύλα. Αν για να το πετύχει αυτό - κάτι που είναι αμφίβολο - χρειαστεί να ενισχύσει την πολεμική μηχανή του εισβολέα Πούτιν, ουδόλως τον ενδιαφέρει. Άλλωστε, όπως δήλωσε μόλις προχθές, πιο εύκολα συνεννοείται με τον Πούτιν παρά με τον Ζελένσκι. 

Διόλου τυχαία λοιπόν, ο Τραμπ αγνόησε το λογικό αίτημα του Ουκρανού προέδρου για δίμηνη ανακωχή για να διεξαχθούν εκλογές στην πατρίδα του, κάτι που απέρριψε ο Πούτιν. Ως γνωστόν, το συγκεκριμένο θέμα των εκλογών στην Ουκρανία το άνοιξε ο ίδιος ο Τραμπ. 

Για να το γενικεύσω. Τα ερωτήματα είναι: επιβραβεύεις έναν εισβολέα ενισχύοντάς τον οικονομικά; Επιβραβεύεις έναν εισβολέα απαιτώντας από το θύμα του, το οποίο ανθίσταται επί σχεδόν πέντε χρόνια, να του παραδώσει εδάφη που δεν μπόρεσε να κατακτήσει; Και τέλος, επιβραβεύεις έναν αυταρχικό ηγέτη ο οποίος έχει δηλώσει πως η διάλυση της σοβιετικής αυτοκρατορίας ήταν ένα ιστορικό λάθος; Τι μήνυμα στέλνεις στα κράτη που αποτελούσαν τη σοβιετική αυτοκρατορία με αυτές τις γαλαντόμες προς τον Πούτιν χειρονομίες σου; 

Σε αυτές τις προκλήσεις του Τραμπ η Ευρωπαϊκή Ένωση αδυνατεί να δράσει οργανωμένα, συγκροτημένα και κυρίως έγκαιρα. Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη σύγκρουση του «καλού» με το «κακό». Πρόκειται για κάτι πολύ πιο απτό και συγκεκριμένο. Πρόκειται για έναν εισβολέα με βεβαρημένο ιστορικό παρελθόν από τη μια μεριά και για το σαφώς πιο αδύναμο θύμα του από την άλλη. Εδώ επάνω καλούμαστε να τοποθετηθούμε όλοι.