Το Ρεσιτάλ :

Φαιδρότητας 

του Αλέξη Τσίπρα:

 Οι γραφικές συνεντεύξεις, η κυνική ομολογία για το 2015 και ο κόσμος που πλέον γελάει 

Η προσπάθεια να ξαναγράψει την ιστορία μέσα από προστατευμένα τηλεοπτικά περιβάλλοντα και το αφήγημα του «πολέμιου των συμφερόντων» που προκαλεί μόνο θυμηδία – Η ανατριχιαστική παραδοχή-ύβρις: Ομολογεί ότι κυβέρνησε χωρίς να «ξέρει το πώς», κάνοντας τη χώρα πειραματόζωο, και τώρα ζητάει ξανά τα κλειδιά –

Η υποκρισία για τη διαφθορά: Κουνάει το δάχτυλο για το δημόσιο χρήμα, την ώρα που το νέο του κόμμα (ΕΛΑΣ) λειτουργεί με «μαύρα» ταμεία και χορηγούς-φαντάσματα – Το καλοκαιρινό επιθεωρησιακό νούμερο και οι γραφικές συνεντεύξεις

Έχει πλέον καταντήσει θλιβερό, σχεδόν αξιολύπητο, το θέαμα ενός πρώην πρωθυπουργού που πασχίζει απεγνωσμένα να πείσει την κοινωνία ότι αποτελεί το «νέο», ενώ κουβαλάει στις πλάτες του τις πιο βαριές πολιτικές αμαρτίες της τελευταίας δεκαετίας. Ο Αλέξης Τσίπρας, μέσα από μια ακόμη γραφική συνέντευξη σε απόλυτα προστατευμένο και φιλικό περιβάλλον (στο vidcast του in.gr), επιχείρησε να σκηνοθετήσει την πολιτική του νεκρανάσταση. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν προκάλεσε πολιτικό προβληματισμό, αλλά άφθονο, αυθόρμητο γέλιο

Όταν ο άνθρωπος που συγκυβέρνησε με τους ΑΝΕΛ, που έκλεισε τις τράπεζες και που μοίρασε την πίτα της εξουσίας σε συγκεκριμένα ολιγαρχικά τζάκια, βγαίνει σήμερα και δηλώνει με στόμφο «δεν συνδιαλέχθηκα, συγκρούστηκα με τα συμφέροντα», η κοινωνία απλώς μειδιά. Ο κόσμος γελάει πλέον ανοιχτά με τις επικοινωνιακές του ακροβασίες, κατανοώντας ότι ο κ. Τσίπρας ζει σε ένα παράλληλο, δικό του σύμπαν, προσπαθώντας μάταια να διαγράψει την ίδια του τη διαδρομή.

Η κυνική ομολογία για το 2015: Πειραματόζωο η χώρα, αλλά «τώρα έμαθε»

Εκεί όμως που η γραφικότητα παραχωρεί τη θέση της στην απόλυτη πολιτική ύβρι, είναι στην εξοργιστική, κυνική του ομολογία για την περίοδο της διακυβέρνησής του. Χωρίς ίχνος πολιτικής ντροπής, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε: «Το 2015 ήξερα τι θέλω, αλλά δεν ήξερα πώς ακριβώς μπορεί αυτό να γίνει… Έχοντας τώρα αυτή την εμπειρία, ξέρω πώς να το κάνω».

Πρόκειται για το πιο ανατριχιαστικό ανέκδοτο της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Ο πρώην πρωθυπουργός παραδέχεται ωμά ότι ανέλαβε τις τύχες μιας χώρας στο χείλος του γκρεμού ως «μαθητευόμενος μάγος». Ομολογεί ότι δεν είχε ιδέα πώς να κυβερνήσει, αντιμετωπίζοντας δέκα εκατομμύρια Έλληνες ως πειραματόζωα στην ιδεολογική του φαντασίωση. Το τίμημα του ότι «δεν ήξερε», ο ελληνικός λαός το πλήρωσε με capital controls, διάλυση της μεσαίας τάξης, ένα αχρείαστο, επονείδιστο τρίτο Μνημόνιο και την εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια. Και το αδιανόητο θράσος είναι πως σήμερα, αφού έκανε το «αγροτικό» του καταστρέφοντας τη χώρα, ζητάει να του ξαναδώσουμε τα κλειδιά, επειδή τώρα, λέει, «έμαθε»!

Το ρεσιτάλ υποκρισίας: Ο καταγγέλλων τη διαφθορά με τα «μαύρα» ταμεία

Το ρεσιτάλ της πολιτικής του φαιδρότητας ολοκληρώθηκε με τις αναφορές του στη διαφθορά και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Ο Αλέξης Τσίπρας έκλινε σε όλες τις πτώσεις το πώς «η διαφθορά κλέβει ευρώ από τα νοσοκομεία και τα σχολεία», επιχειρώντας να φορέσει ξανά τον ξεχειλωμένο μανδύα του αδέκαστου τιμητή.

Είναι, όμως, κωμικό να ακούγονται αυτά τα λόγια από τα χείλη του ανθρώπου που έχει στήσει αυτή τη στιγμή το πιο σκιώδες πολιτικό μαγαζί στη χώρα. Την ώρα που κουνάει το δάχτυλο για διαφάνεια, το νεότευκτο κόμμα του, η ΕΛΑΣ, στεγάζεται σε υπερπολυτελή γραφεία, μοιράζει μισθούς πολυεθνικής σε golden boys και εταιρικές λιμουζίνες σε στελέχη, χωρίς κανείς να γνωρίζει από πού προέρχεται αυτός ο πακτωλός εκατομμυρίων.

Ο κ. Τσίπρας μπορεί να συνεχίσει να δίνει στημένες, προστατευμένες συνεντεύξεις, νομίζοντας ότι ξαναγράφει την ιστορία. Το μόνο που καταφέρνει, ωστόσο, είναι να υπενθυμίζει σε όλους γιατί απορρίφθηκε με τόσο εκκωφαντικό τρόπο από τον ελληνικό λαό. Οι γραφικές του απόπειρες για «rebranding» πνίγονται στο συλλογικό γέλιο μιας κοινωνίας που δεν πάσχει από αμνησία.

periodista.gr