Η Δύναμη.!!

 Ενός πολιτικού

Που δεν χρειάζεται

Να φωνάξει για να ακουστεί !!!!

 Μανώλης Χριστοδουλάκης

Υπάρχουν πολιτικοί που επιδιώκουν να τραβήξουν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας. Και υπάρχουν εκείνοι που, χωρίς να το επιδιώκουν ιδιαίτερα, αρχίζουν κάποια στιγμή να προκαλούν το ενδιαφέρον ακριβώς επειδή ξεχωρίζουν.

Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης φαίνεται να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Οι επιθέσεις που δέχεται το τελευταίο διάστημα, ακόμη και με πρωτοσέλιδα από εφημερίδες του ακροδεξιού χώρου, δεν είναι από μόνες τους απόδειξη πολιτικής επιτυχίας. Είναι όμως μια ένδειξη ότι κάποιοι τον θεωρούν ήδη έναν πολιτικό που αξίζει να υπολογίζεται. Και στην πολιτική, το να αρχίζουν να σε υπολογίζουν οι αντίπαλοί σου μπορεί να έχει τη δική του σημασία.

Ο Χριστοδουλάκης διαθέτει ένα χαρακτηριστικό που δεν συναντάται συχνά στη σημερινή πολιτική σκηνή: μπορεί να μιλήσει χωρίς χαρτί, χωρίς κραυγές, χωρίς θεατρινισμούς και χωρίς την ανάγκη να μετατρέψει κάθε πολιτική αντιπαράθεση σε προσωπική σύγκρουση. Ο λόγος του είναι γρήγορος, οξύς και ταυτόχρονα συγκροτημένος. Έχει την ικανότητα να απαντά, να επιχειρηματολογεί και να αντιπαρατίθεται χωρίς να χάνει την ευγένεια και την ψυχραιμία του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αλάνθαστος. Κανένας πολιτικός δεν είναι.

Σημαίνει όμως ότι διαθέτει ένα πολιτικό κεφάλαιο που, εφόσον αξιοποιηθεί με διάρκεια και συνέπεια, μπορεί να αποδειχθεί σημαντικό.

Παρακολουθώντας τον να αναπτύσσει από στήθους τις θέσεις του, δύσκολα δεν σου έρχεται στο μυαλό η εικόνα ενός καλού σκακιστή. Όχι επειδή γνωρίζει πάντοτε από πριν την επόμενη κίνηση, αλλά επειδή δείχνει να σκέφτεται αρκετές κινήσεις μπροστά. Δεν παρασύρεται εύκολα από την ένταση της στιγμής και δεν μοιάζει να έχει ανάγκη τον πολιτικό «τσαμπουκά» για να επιβληθεί.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγάλο του στοίχημα.

Σε μια εποχή κατά την οποία η ένταση συχνά συγχέεται με τη δύναμη και η επιθετικότητα με την αποφασιστικότητα, ο ήπιος πολιτικός μπορεί εύκολα να θεωρηθεί αδύναμος. Είναι όμως πράγματι έτσι;

Η ιστορία της ελληνικής πολιτικής έχει δείξει ότι δεν είναι απαραίτητα ο πιο θορυβώδης αυτός που αφήνει το μεγαλύτερο αποτύπωμα. Ο Γιώργος Γεννηματάς, για παράδειγμα, διέθετε έναν πολιτικό λόγο με οξύτητα και σαφήνεια, χωρίς να χρειάζεται την υπερβολή ή την κραυγή για να επιβληθεί. Η σύγκριση ασφαλώς δεν μπορεί να είναι ευθεία —κάθε εποχή έχει τους δικούς της όρους και κάθε πολιτικός τη δική του διαδρομή— αλλά ορισμένες πολιτικές αρετές δεν παλιώνουν.

Η ευγένεια, η γνώση, η επιχειρηματολογία και η ικανότητα να πείθεις χωρίς να προσβάλλεις τον συνομιλητή σου είναι μία από αυτές.

Ο Χριστοδουλάκης έχει ακόμη ένα σημαντικό πλεονέκτημα: την ηλικία του.

Στα 35 του χρόνια, δεν είναι υποχρεωμένος να αποδείξει σήμερα αυτό που μπορεί να γίνει αύριο. Έχει μπροστά του χρόνο για να δοκιμαστεί, να διορθώσει λάθη, να αποκτήσει μεγαλύτερη πολιτική εμπειρία και —κυρίως— να αποδείξει στην πράξη εάν οι δυνατότητες που σήμερα διακρίνουμε μπορούν να μετατραπούν σε πραγματική πολιτική ηγετική ικανότητα.

Και ο χρόνος, στην περίπτωσή του, μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος.

Η ελληνική Κεντροαριστερά βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη εκκρεμότητα: να ξαναβρεί τον πολιτικό της λόγο, την κοινωνική της αναφορά και, τελικά, τον άνθρωπο ή την ομάδα ανθρώπων που θα μπορέσουν να εκφράσουν πειστικά την προοπτική μιας διαφορετικής διακυβέρνησης.

Το ποιος θα είναι αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί ασφαλώς να προεξοφληθεί.

Ούτε είναι βέβαιο ότι θα είναι ο Μανώλης Χριστοδουλάκης.

Αλλά είναι δύσκολο πλέον να υποστηρίξει κανείς ότι δεν είναι ένας από τους πολιτικούς που αξίζει να παρακολουθήσουμε προσεκτικά.

Η σημερινή πολιτική πραγματικότητα δεν θα διαρκέσει για πάντα. Κυβερνήσεις αλλάζουν, πολιτικοί κύκλοι κλείνουν, πρόσωπα που σήμερα κυριαρχούν αύριο μπορεί να αποτελούν μέρος της πολιτικής ιστορίας. Αυτό που έχει σημασία είναι ποιοι θα έχουν τότε την ηλικία, την εμπειρία, την αξιοπιστία και την πολιτική επάρκεια να διεκδικήσουν τον επόμενο κύκλο.

Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης έχει ένα από αυτά τα σπάνια προσόντα που δεν αγοράζονται και δεν κατασκευάζονται εύκολα: έχει χρόνο.

Το αν θα τον αξιοποιήσει, αν θα αντέξει στις δοκιμασίες που αναπόφευκτα θα έρθουν και αν θα μπορέσει να μετατρέψει τη θεωρητική του επάρκεια σε πραγματική πολιτική ηγεσία, θα το κρίνει η ίδια η ζωή.

Προς το παρόν, όμως, αξίζει να τον προσέξουμε.

Όχι επειδή είναι ήδη ο ηγέτης της επόμενης ημέρας.

Αλλά επειδή μπορεί, κάποια στιγμή, να γίνει ένας από τους ανθρώπους που θα καθορίσουν την επόμενη ημέρα.

Και αυτή είναι μια προοπτική που στην πολιτική δεν πρέπει ούτε να υπερεκτιμάται ούτε να υποτιμάται.